Onüçüncü Mektup

BeyForuM · 10-04-2010, 03:37

Er geç beni affedeceksin. Bir şey beklemeden,

bir şey istemeden affedeceksin. Sevgin seni

oraya götürecek.

Düşe kalka ilerleyeceğin yollarda, taşlar

kanatacak ayaklarını. Issız, karanlık

ormanlardan gececeksin yapayalnız.

Sonra bir bataklık başlayacak gözün

alabildiğine. Omuzlarına kadar yapışkan

çamurlara saplanacaksın. Durmadan yağmur

yağacak üstüne, iliklerine kadar ıslanacaksın,

üşüyeceksin. Ahtapot elleri gibi uzun, pis sarmaşıklar

dolanacak ayak bileklerine. Dört yanında kara

bataklık kuşları dönecek çığlık çığlığa.

Geçmiş zamanı düşüneceksin. O bir daha

yaşanılmaz günleri, geceleri düşüneceksin.

Bataklığın son bulduğu yerde zift gibi koyu bir

gece başlayacak geçmiş gecelere benzemeyen.

Yürüyeceksin, ağır ağır ilerleyeceksin zamanın ve

gecenin ortasında. Keskin bir rüzgâr çıkacak,

merhametsiz kırbaçlar gibi parçalayacak yüzünü.

Sonra bir dağ yamacına varacaksın, bitkin ve

perişan... Uzaklarda cılız bir ışık göreceksin.

Sen yaklaştıkça büyüyecek, sıcak kollarıyla

saracak seni. Fakat, sen o ışığın olduğu yere

hiç bir zaman varamayacaksın ve bu gerçeği

anladığın anda yıkılacaksın, korku ve

ümitsizlik saracak yüreğini, ağlayacaksın.

İşte o zaman beni düşüneceksin, çektiklerimi,

senin için katlandığım şeyleri düşüneceksin.

Bulutlar dağılacak. Seni nasıl sevdiğimi,

nasıl yüceleştirdiğimi, nasıl o erişilmez ışık

haline getirdiğimi birer birer anlayacaksın.

Onun için beni affet demeyeceğim sana.

Ergeç anlayacak ve affedeceksin.

Bunu biliyorum.

Karşılaşmamız kaderdi belki. Ama çektiğimiz

çiledir, bizi birbirimize yaklaştıran, o korkunç

ümitsizlikler, büyük çaresizliklerdir.

Acılarımızı yitirmeyelim.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

10-04-2010, 03:37	#1 (permalink)
BeyForuM Owner Üye Numarası: 1 Üyelik tarihi: Jun 2009 Mesaj Sayısı: 6,031	Onüçüncü Mektup Er geç beni affedeceksin. Bir şey beklemeden, bir şey istemeden affedeceksin. Sevgin seni oraya götürecek. Düşe kalka ilerleyeceğin yollarda, taşlar kanatacak ayaklarını. Issız, karanlık ormanlardan gececeksin yapayalnız. Sonra bir bataklık başlayacak gözün alabildiğine. Omuzlarına kadar yapışkan çamurlara saplanacaksın. Durmadan yağmur yağacak üstüne, iliklerine kadar ıslanacaksın, üşüyeceksin. Ahtapot elleri gibi uzun, pis sarmaşıklar dolanacak ayak bileklerine. Dört yanında kara bataklık kuşları dönecek çığlık çığlığa. Geçmiş zamanı düşüneceksin. O bir daha yaşanılmaz günleri, geceleri düşüneceksin. Bataklığın son bulduğu yerde zift gibi koyu bir gece başlayacak geçmiş gecelere benzemeyen. Yürüyeceksin, ağır ağır ilerleyeceksin zamanın ve gecenin ortasında. Keskin bir rüzgâr çıkacak, merhametsiz kırbaçlar gibi parçalayacak yüzünü. Sonra bir dağ yamacına varacaksın, bitkin ve perişan... Uzaklarda cılız bir ışık göreceksin. Sen yaklaştıkça büyüyecek, sıcak kollarıyla saracak seni. Fakat, sen o ışığın olduğu yere hiç bir zaman varamayacaksın ve bu gerçeği anladığın anda yıkılacaksın, korku ve ümitsizlik saracak yüreğini, ağlayacaksın. İşte o zaman beni düşüneceksin, çektiklerimi, senin için katlandığım şeyleri düşüneceksin. Bulutlar dağılacak. Seni nasıl sevdiğimi, nasıl yüceleştirdiğimi, nasıl o erişilmez ışık haline getirdiğimi birer birer anlayacaksın. Onun için beni affet demeyeceğim sana. Ergeç anlayacak ve affedeceksin. Bunu biliyorum. Karşılaşmamız kaderdi belki. Ama çektiğimiz çiledir, bizi birbirimize yaklaştıran, o korkunç ümitsizlikler, büyük çaresizliklerdir. Acılarımızı yitirmeyelim. Ümit Yaşar OĞUZCAN Bu konu yada mesaj "www.beyforum.net" sitesine aittir.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç