Üşüdükçe Uzuyor Gece

[BeyForuM]

Üşüdükçe, uzuyor gece...

Sis çöküyor içime!..

Uzadıkça, üzüyor gece!..



Mevsimler, dökülüyor kurşun rengi ağaçlardan; kavruk sarı!..



Topraktan kök... Ve çeneden diş sökülür gibi koptu elin avucumdan; bir beyaz güvercin gibi oturuyorken parmaklarımın arasında!..

Böceklere terkedilmiş yuvalar gibi, şimdi bomboş avuçlarım...

Korkuyorum;

İçime bakmaktan!

.....
Kaynak: BeyForuM http://www.beyforum.net/forum/ask-siirleri/4727-usudukce-uzuyor-gece.html#post5323

Sen olsaydın, ne koyardın yokluğunun adını?..



Üşüdükçe, uzuyor gece...

Üzüyor üşüdükçe ve içimi sis bastıkça, hatırlıyorum;



sen ve ben "bir" olurduk... Bir "bütün"lüktü bu birlik, çokluktu; yokluk değil...

Az değildik bir iken; fazlaydık, ve yoğunduk... Çoğulduk, ve zengindik...



Çoktuk bir ken!Ya şimdi?..



Topluyorum,topluyorum,toplayıp duruyorum kendimi yalnızlığımla...



Ben, bir... Ve bir de yalnızlığım, asla "iki" etmiyor!..

Lokmamı kırsam bile paylaşmak için;



avucumda kalıyor... Sözüm, dudağımda kalıyor ve gözüm; kucağında kapanıyor yine, yalnızlığımın!..



Toplanmaya çalışsam da olmuyor... Doksandokuz parçamın her biri bir köşede; boncuklarım saçılmış bir araya gelmiyor!..



Üşüyorum...

Üşüyor gece...



Üşüdükçe, uzuyor; uzadıkça üzüyor ve sis çöküyor içime!..

Mevsimler dökülüyor kurşun rengi ağaçlardan; kavruk sarı, ve savruk sarı bir yel esiyor içimde!..

.....



Adı var da her şeyin; ne deniyor olmadığın mevsime?..

Bilmiyorum...

Yokluğundan daha soğuk bir mevsimi tanımadım ki...