Babamı öldürdüm hiç kan çıkmadı

BeyForuM · 10-04-2010, 03:47

Emine SEVİNÇ ÖKSÜZOĞLU

Edebiyat Araştırmacısı

Şair Yazar

(Bilmem bu kaçıncı saymadım, ama bir kez daha giriyorum babasız babalar gününü kutlamaya, rabbim bu acıyı kimselere yaşatmasın.)

Yaşadığım bir anıdan yola çıkarak yazdığım,

Masal gibi bir şiir.

BABAMI ÖLDÜRDÜM HİÇ KAN ÇIKMADI

Çocuksu masum hayaller yok benim düşlerimde

Gözlerim ağlıyor geçmişi düşündükçe

Çile defterim daha dolmamış yaş geçse de

Hatırladıkça kan kusuyor dudaklarım

Yüzü gülmeyen annemin hikâyesinde

Bir burukluk var bu hikâyemde

Bir gönül kırgınlığı

Bir aldatılmışlığın hikâyesi var bu şiirimde

Annemin gerçek yaşam öyküsü

Hiç gülmeyen yüzü var bu şiirde

Herkesin bir öyküsü vardır

Herkesin ve her şeyin bir öyküsü

Geçmişimin öyküsünü fısıldamak istiyorum sizlere

Geçmişten bu günüme uzanan

Bir yükselip bir alçalan uğultular var kulağımda

Gökyüzündeki yıldızları saysam tek tek

Eş değer midir acaba babamın ihanet sayısına?

Ya da denk gelir mi, annemin aldatılmışlığına?

Galiba en iyisi

Gecenin karanlık yüzüyle örtmek bu iğrençliği

Bu romantik bir zaman öyküsü değil

Benim sessiz hayatım gibi kalmamalı bu şiir

Sessiz sevdalar gibi için için ağlamamalı bu yürek

Bilirim

Sessiz sevdalar satır aralarında şiirlerde güzeldir

Ey şahidim olan yağmurlar gece ve yıldızlar

Bir siz bilirsiniz içimdeki yangını

Bir siz anlarsınız yüreğimdeki sancıyı

Ve bir tek siz şahitsiniz onu nasıl öldürdüğüme

Ve pişman değilim asla onu mezara gömdüğüme

Anılarımdan kaçmak istedim

Kendimi bulmak adına kaçmak istedim

Güneşe gölge yapan insanlardan kaçmak istedim

Çünkü umutsuzdum

Çünkü mutsuzdum

Yani yaşamak adına öldürmek lazımsa

Ya da kirletilmiş anılardan kurtulmak gerekiyorsa

Güçlünün güçsüzü ezdiği bu zamanda

Öyle başın eğik gezmeyeceksin!

Ardına bakmadan çekip gitmeyeceksin!

Karartılmış mevsimler yaşadım ben

Şarkılarda unutulmuş, bir masalın kahramanı oldum

Bir masal belki

belki de

Yaşanılmış bir hayatın hikâyesi

Ne kolay değil mi “hikâye” deyip geçmek

Oysa öyle zordu ki çocuk yüreğimle onları yaşamak

İçimdeki hatıralar bir film gibi canlanıyor gözümde

İhanetin kokusu hiç gitmedi büyüdü içimde

Bir karanlık çöktü geceme gündüzüme

Geleceğim geçmişime takılıyor

Geçmişimin bir ucu bu günümü bağlıyor

Ya yarınlar

Yarınlar kaçarak yaşanmaz ki

Sığınmalı bir limana ve hep orada kalmalı

Çile çemberinden geçip geldim bu zamana

Öyle utanarak değil dimdik gururla sarıldım yaşama

Ve öyle sessiz sedasız değil bağıra bağıra söyledim türküleri

Beş kardeşin ve annemin acısını çıkartmak için senden

Zaman denen vuslatın acısını iple çektim

Yağmur yağıyordu bir mart akşamında

Ve kapıda yarım bıraktığım gözyaşlarım

Dinmek bilmiyordu yağmura inat

Öylesine büyüdün içimde

Ve öylesine büyüdü öfkem nefretimle

Bunlar çocukça öyküler belki ama

İhanetler derin izler bıraktı yüreğimde

Salınarak gelip geçti uzun seneler

Bir ben daha yok geride

Bir annem daha yok yüreğimde

Şarkıların ritminde ne keyiflidir acıları karşılamak

Ne keyiflidir her şeyden uzak yaşayabilmek

Ya yalnızlık

O şarkılar olmadan nasıl çekilir?

Nasıl çekilir yaşamın kirletilmiş yanları

Ölüme bir bile kalmadı baba

Vereceksin hesabını yalansız baki dünyada

Ah bir anlatabilsem sana olan öfkemi

Bir anlatabilsem sana olan nefretimi

Ve algılayabilsen bize neler ettiğini

Dinlediğim şarkıların ıntroları hala kulağımda ninni

Kelimelerden duvarlar ördüm kendime gizli gizli

Unut artık begonyaları menekşeleri

Seni öldürdüğüm gün bitecek bu tecelli

Sinsi sinsi üzerime geliyor yüzünün gölgesi

Ah bu karanlıklar ah bu gece yalnızlıkları

Artık boğuyor beni bu karanlığın vehameti

Nice umutsuzluklar yaşandı nice mutsuzluklar

Ardı ardına asılmış düşler gördüm

Bir pamuk ipliğine bağlı yarım yamalı düşler

Morartılmış düşler kurdum seni öldürürken

Seni öldürürken adına şiirler yazdım

Hicaz makamında gülücükler çoğalttım yüzümde

Burçak burçak avuçladım babama olan öfkemi

Sineme çekmedim yağmur damlası ihanetini

Varlığında sensiz kaldığım yılların hesabı var ellerimde

Bu gün için biriktirdiğim acılarım var yüreğimde

Öyle zor ki sana dünün hesabını sormak

Öyle anlamsız ki artık olanı biteni yargılamak

Ve içimdeki nefreti yüzüne haykırmak

Ben senin bildiğin yüreklerden ayrı bir yüreğim

Ben sadece

Düşlerimle geçmişimle mücadele edebilirim

Kaçmak yok diyor yüreğim

Kaçmak yok

Cesedinin başında ağlamayacağım asla

Asla gelmeyeceğim mezarına

“Bunu çoktan hak ettin”

diye yazdıracağım mezar taşına

Bir tek dua’ya hasret kalacaksın toprak altında

Acı yıllar bir bir depreşti yüreğimde

Yıllar ne de derin izler bıraktılar

Şimdi zamana asılmış bir umudun peşindeyim

Ellerimle örmediğim bir kaderin pençesindeyim

Çıngıraklı yılan misali iz sürmekteyim

Aynalar ahh aynalar

Yüzümün yarısını silen aynalar

Diğer yarısına gülüp geçen aynalar

Bakamaz oldum size

Bakamaz oldum ihanetin yansıdığı yüzüme

Kapkara bir “dün” var arkamda

Sararmış bir “ bu gün” yaşıyorum umutsuzca

Bembeyaz bir “ yarın” istiyorum aslında

Masmavi gökyüzüne ulaşsa da haykırışlarım

Kırmızı düşler kuruyorum mutluluk adına

Dedim ya

Bu romantik bir zaman öyküsü değil

Bu yaşanmışlığın gerçek hikâyesi

Sahnedeki son perde

İhanetin ta kendisi

İtiraf ediyorum anne

Onu ben öldürdüm

Babamı ben öldürdüm anne

Elveda bir adam ve elveda memleketim

Elveda geçmişim

Düşlerimde yüreğimde öldürdüm babamı

Bu günümüzü karartan adamı öldürdüm anne

Fakat nasıl öldürdüm

Neyle öldürdüm bilmiyorum

Ancak

“Babamı öldürdüm hiç kan çıkmadı” anne

Emine SEVİNÇ ÖKSÜZOĞLU

Edebiyat Araştırmacısı

Şair Yazar

10-04-2010, 03:47	#1 (permalink)
BeyForuM Owner Üye Numarası: 1 Üyelik tarihi: Jun 2009 Mesaj Sayısı: 6,031	Babamı öldürdüm hiç kan çıkmadı Emine SEVİNÇ ÖKSÜZOĞLU Edebiyat Araştırmacısı Şair Yazar (Bilmem bu kaçıncı saymadım, ama bir kez daha giriyorum babasız babalar gününü kutlamaya, rabbim bu acıyı kimselere yaşatmasın.) Yaşadığım bir anıdan yola çıkarak yazdığım, Masal gibi bir şiir. BABAMI ÖLDÜRDÜM HİÇ KAN ÇIKMADI Çocuksu masum hayaller yok benim düşlerimde Gözlerim ağlıyor geçmişi düşündükçe Çile defterim daha dolmamış yaş geçse de Hatırladıkça kan kusuyor dudaklarım Yüzü gülmeyen annemin hikâyesinde Bir burukluk var bu hikâyemde Bir gönül kırgınlığı Bir aldatılmışlığın hikâyesi var bu şiirimde Annemin gerçek yaşam öyküsü Hiç gülmeyen yüzü var bu şiirde Herkesin bir öyküsü vardır Herkesin ve her şeyin bir öyküsü Geçmişimin öyküsünü fısıldamak istiyorum sizlere Geçmişten bu günüme uzanan Bir yükselip bir alçalan uğultular var kulağımda Gökyüzündeki yıldızları saysam tek tek Eş değer midir acaba babamın ihanet sayısına? Ya da denk gelir mi, annemin aldatılmışlığına? Galiba en iyisi Gecenin karanlık yüzüyle örtmek bu iğrençliği Bu romantik bir zaman öyküsü değil Benim sessiz hayatım gibi kalmamalı bu şiir Sessiz sevdalar gibi için için ağlamamalı bu yürek Bilirim Sessiz sevdalar satır aralarında şiirlerde güzeldir Ey şahidim olan yağmurlar gece ve yıldızlar Bir siz bilirsiniz içimdeki yangını Bir siz anlarsınız yüreğimdeki sancıyı Ve bir tek siz şahitsiniz onu nasıl öldürdüğüme Ve pişman değilim asla onu mezara gömdüğüme Anılarımdan kaçmak istedim Kendimi bulmak adına kaçmak istedim Güneşe gölge yapan insanlardan kaçmak istedim Çünkü umutsuzdum Çünkü mutsuzdum Yani yaşamak adına öldürmek lazımsa Ya da kirletilmiş anılardan kurtulmak gerekiyorsa Güçlünün güçsüzü ezdiği bu zamanda Öyle başın eğik gezmeyeceksin! Ardına bakmadan çekip gitmeyeceksin! Karartılmış mevsimler yaşadım ben Şarkılarda unutulmuş, bir masalın kahramanı oldum Bir masal belki belki de Yaşanılmış bir hayatın hikâyesi Ne kolay değil mi “hikâye” deyip geçmek Oysa öyle zordu ki çocuk yüreğimle onları yaşamak İçimdeki hatıralar bir film gibi canlanıyor gözümde İhanetin kokusu hiç gitmedi büyüdü içimde Bir karanlık çöktü geceme gündüzüme Geleceğim geçmişime takılıyor Geçmişimin bir ucu bu günümü bağlıyor Ya yarınlar Yarınlar kaçarak yaşanmaz ki Sığınmalı bir limana ve hep orada kalmalı Çile çemberinden geçip geldim bu zamana Öyle utanarak değil dimdik gururla sarıldım yaşama Ve öyle sessiz sedasız değil bağıra bağıra söyledim türküleri Beş kardeşin ve annemin acısını çıkartmak için senden Zaman denen vuslatın acısını iple çektim Yağmur yağıyordu bir mart akşamında Ve kapıda yarım bıraktığım gözyaşlarım Dinmek bilmiyordu yağmura inat Öylesine büyüdün içimde Ve öylesine büyüdü öfkem nefretimle Bunlar çocukça öyküler belki ama İhanetler derin izler bıraktı yüreğimde Salınarak gelip geçti uzun seneler Bir ben daha yok geride Bir annem daha yok yüreğimde Şarkıların ritminde ne keyiflidir acıları karşılamak Ne keyiflidir her şeyden uzak yaşayabilmek Ya yalnızlık O şarkılar olmadan nasıl çekilir? Nasıl çekilir yaşamın kirletilmiş yanları Ölüme bir bile kalmadı baba Vereceksin hesabını yalansız baki dünyada Ah bir anlatabilsem sana olan öfkemi Bir anlatabilsem sana olan nefretimi Ve algılayabilsen bize neler ettiğini Dinlediğim şarkıların ıntroları hala kulağımda ninni Kelimelerden duvarlar ördüm kendime gizli gizli Unut artık begonyaları menekşeleri Seni öldürdüğüm gün bitecek bu tecelli Sinsi sinsi üzerime geliyor yüzünün gölgesi Ah bu karanlıklar ah bu gece yalnızlıkları Artık boğuyor beni bu karanlığın vehameti Nice umutsuzluklar yaşandı nice mutsuzluklar Ardı ardına asılmış düşler gördüm Bir pamuk ipliğine bağlı yarım yamalı düşler Morartılmış düşler kurdum seni öldürürken Seni öldürürken adına şiirler yazdım Hicaz makamında gülücükler çoğalttım yüzümde Burçak burçak avuçladım babama olan öfkemi Sineme çekmedim yağmur damlası ihanetini Varlığında sensiz kaldığım yılların hesabı var ellerimde Bu gün için biriktirdiğim acılarım var yüreğimde Öyle zor ki sana dünün hesabını sormak Öyle anlamsız ki artık olanı biteni yargılamak Ve içimdeki nefreti yüzüne haykırmak Ben senin bildiğin yüreklerden ayrı bir yüreğim Ben sadece Düşlerimle geçmişimle mücadele edebilirim Kaçmak yok diyor yüreğim Kaçmak yok Cesedinin başında ağlamayacağım asla Asla gelmeyeceğim mezarına “Bunu çoktan hak ettin” diye yazdıracağım mezar taşına Bir tek dua’ya hasret kalacaksın toprak altında Acı yıllar bir bir depreşti yüreğimde Yıllar ne de derin izler bıraktılar Şimdi zamana asılmış bir umudun peşindeyim Ellerimle örmediğim bir kaderin pençesindeyim Çıngıraklı yılan misali iz sürmekteyim Aynalar ahh aynalar Yüzümün yarısını silen aynalar Diğer yarısına gülüp geçen aynalar Bakamaz oldum size Bakamaz oldum ihanetin yansıdığı yüzüme Kapkara bir “dün” var arkamda Sararmış bir “ bu gün” yaşıyorum umutsuzca Bembeyaz bir “ yarın” istiyorum aslında Masmavi gökyüzüne ulaşsa da haykırışlarım Kırmızı düşler kuruyorum mutluluk adına Dedim ya Bu romantik bir zaman öyküsü değil Bu yaşanmışlığın gerçek hikâyesi Sahnedeki son perde İhanetin ta kendisi İtiraf ediyorum anne Onu ben öldürdüm Babamı ben öldürdüm anne Elveda bir adam ve elveda memleketim Elveda geçmişim Düşlerimde yüreğimde öldürdüm babamı Bu günümüzü karartan adamı öldürdüm anne Fakat nasıl öldürdüm Neyle öldürdüm bilmiyorum Ancak “Babamı öldürdüm hiç kan çıkmadı” anne Emine SEVİNÇ ÖKSÜZOĞLU Edebiyat Araştırmacısı Şair Yazar Bu konu yada mesaj "www.beyforum.net" sitesine aittir.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç