Oysa sevmek dokunmaktır..

[BeyForuM]

Bilgisayar ekranından meçhul dostlara selam yollamak ya da sanal bir oyuncakla sahte aşklar yaşamak... "Yalnız Kalpler Kulübü" yüzyılı uzaktan sevmeyi kutsayarak kapatıyor. Oysa eski yüzyıl Adem ile Havva'dan beri tanıdığımız bir ilişki türünü fısıldıyor kulağımıza: "Sevmek dokunmaktır...!"





Bazı haberler vardır okurken gözünüze ilişen birkaç damla beyninizde bir denize dönüşür. O damlanın saydamlığında bütün bir okyanusu görmüş gibi olursunuz.



Geçen hafta Aktüel'de çıkan birkaç satırlık bir haber öylesine bir açık deni*ze sürükledi beni...



Birkaç yıl önce yayınlansa bilim*kurgu romanı zannedebileceğimiz bir öykü gerçek bir olay olarak karşımız*daydı işte...



21. yüzyılın eşiğinde oyuncak bebek*lerin evcil hayvanların ve yakın dostla*rın yerine ikame edilen Japon icadı Ta*magotchi ile ilgiliydi haber... Daha bir*kaç ay önce çocukların dijital komutlarıyla beslenip "yaşayan" bir sanal oyun*cak olarak karşımıza çıkan Tamagotchi bu kez "hayat arkadaşı" olarak piyasaya sürülmüştü.



"Yalnızlıklar çağı"nın sanal sevgili*si kimsesiz kalplere sevda insert'lemek üzere görev başındaydı. 6.5 milyon lira*yı gözden çıkaran genç kızlar bu oyun*caktan alıp ceplerine koyuyorlar sonra da bir erkek arkadaşla paylaşabilecek*leri herşeyi O'nunla paylaşmaya başlı*yorlardı. O'na hediyeler alıyor partile*re götürüyor kendilerini sevdirmeye çalışıyorlardı. Ancak çağımızın ilişki bi*çimlerine göre kodlanan Tamagotchi zamanla gerçek bir partnerin tepkileri*ni veriyor çok he*diye alırsa bir jigoloya dönüşüyor şı*martılınca sevgilisi*ni terkediyordu.



Her şeye rağ*men bu oyuncak muhafazakar kız babaları için "ehven-i şer"di. Ergenlik çağın*daki kızlarını "kötü niyetli" deli*kanlılardan uzak tutmaya çalışan ebeveyenler onları sanal sevda*larla oyalamayı tercih ediyorlar ve Tamagotchi'nin en iyi müşte*rileri oluyorlardı.



AIDS çağına özgü ideal bir ilişki türü gibi görünüyor değil mi?



Ancak akıl edilemeyen şu ki Tamagotchi'leri ken*di zevklerine ve gereksinimlerine göre kodlayanlar yi*ne o genç kızlar... ve "şeytan" sadece dışardaki kötü niyetli oğlanların içinde değil yeni yetme kızların beyninde de gizli... O yüzden de küçük kızlar beyin*lerindeki "şeytan"ı minik oyuncaklarının "ruh"una kaydediyorlar. Sanal sevgili de bir süre sonra onla*ra bekledikleri soruyu soruyor:



"Benimle yatar mısın..?"



Yanıt "Evet" olursa Tamagotchi zaferini ekranda binbir renk uçuşturarak kutluyor ve ardından kendini bir saatliğine kilitleyerek orgazmın tadını çıkarıyor. Yeniden açıldığında ilk sorusu "Nasıldım bebeğim?" oluyor. Yanıtı beğenmezse sevgilisini terkediyor.
Kaynak: BeyForuM http://www.beyforum.net/forum/ask-siirleri/5242-oysa-sevmek-dokunmaktir.html#post5838







* * *







Nedense bu oyuncaklar bende geleceğe dair tu*haf bir karamsarlık ve kuşkuya yol açıyor. Çok yakın bir gelecekte birbirleriyle iletişimi kopmuş milyon*larca yalnız çocuğun sevgiyi ceplerinde gezdirdikle*ri sanal oyuncakların ekranlarından yansıyan sahte aşklarda arayacaklarını hayal etmek bana korkunç trajik geliyor.



Tıpkı uzun gecelerde kendine internet ekranında laflayacak bir dost arayan "Yalnız kalpler kulübü" üyeleri gibi...



Ya da ilk cinsel bilgilerini televizyon ekranında Tutti Frutti yarışmalarından alan yeni yetmelerin hali gibi...



Farkında mısınız bilmem ana babaların "çocukla*rı yatırsak da erotik birşeyler seyretsek" dedikleri dö*nem çoktan kapandı. Şimdi çocuklar ana babalarını yatağa yollayıp şifresini ezbere bildikleri "kilitli tele*vizyonlarının ekranından ergin hayatının gizli dünyasını keşfe çı*kıyorlar.



Bütün bu keşifler ilişkiler dostluklar bir ekran başında ya*şanıyor.



Dokunmadan... Sevmenin dokunmak olduğunu bilmeden... Arkadaşlarını evcil hayvanla*rını oyunlarını olduğu gibi şimdi sevgililerini de sanal dünyadan seçmeye başlıyorlar. Japonya eti*ketli bir oyuncakla yaşanan sahte aşklar ve beyinlerindeki şeytanın dilini konuşan bir partnerle pay*laşılan cinsel fanteziler...



İşte AIDS'in çaresini bulduk. Sıra yalnızlığınkinde...