Define Arayan Adam

[BeyForuM]

Çok eski zamanlarda Bağdatlı bir fukara

Konuvermişti bir gün büyükçe bir mirasa.



Ani gelen zenginlik onu budala etti,

O koskoca serveti bir kaç yılda eritti.



Ama kolay değildi eskiye geri dönmek,

Küheylan attan inip uyuz eşeğe binmek.

Hep evine kapanır için için ağlardı,



Yaradana sığınıp gece gündüz yalvardı:

Yarabbi sen bilirsin; ben fakir bir kul idim,





Muhtaç değildim ama oldukça yoksul idim;

O sonsuz hazinenden bana mal ve mülk verdin,





Lûtfunla gönendirdin, zenginliğe erdirdin;

Bense kıymet bilmedim, varlıkla sarhoş oldum,

Çarçur ettim dağıttım, ve gene berduş oldum.



Hatamı geç anladım, ne olur beni affet

Taşıyacak gücüm yok, ağır geldi bu zillet.



Hazinende 'yok' yoktur; ya lûtfet bir geçim ver,

Ya da canımı al da sona ersin çileler."



Hep böyle niyaz etti haftalarca, aylarca.

Sonunda bir ses duydu derinden, rüyasında:



Sen kalk ve Mısır'a git, orda bir hazine var.

Senin gelip bulmanı bekliyor nice yıllar."



Uyanınca sevinçle dertlerini unuttu,

Düşünmeden delice Mısır yolunu tuttu.
Kaynak: BeyForuM http://www.beyforum.net/forum/dini-bilgiler/2800-define-arayan-adam.html#post3396



Aç ve susuz dolaştı, yollar karma karışık;

Ne define göründü, ne de ufak bir ışık.



Açlık ve yorgunluktan perişan hale geldi;

Sonunda dilenmeye çâresiz, karar verdi.

Ama utanıyordu, nasıl girsin bu işe ?





Geceleyin yaparım, tanımaz beni kimse.

Diye düşünerekten karanlığa süzüldü,

Tenha bir sokak bulup bir köşeye büzüldü.



Bir ayak sesi duyup avucunu uzattı;

Ama güçlü bir pençe bileğini kavradı:



Gel bakalım, sen böyle ne yapıyorsun burda

Bu saatte işin ne bu karanlık duldada ?



Besbelli bir hırsızsın, kötü niyetlerin var;

Yanacaktı kim bilir şerrinden nice canlar !"



İriyarı bu adam mahalle bekçisiydi;

Yakasından tutmuştu, dövüyor, sürüyordu.



Dur, dövme de doğruyu söyleyeyim ben sana

Diye garip bağdatlı yalvarıp yakarınca;



Peki, anlat bakalım, besbelli yabancısın;,

Sakın yalan konuşma, doğru anlatmalısın."

Diye izin verince güvenlik görevlisi





Bizimki baştan sona anlattı hikâyeyi :

Sandığın gibi değil; ne hırsızım ne zalim;

Bir hulyanın peşinde bu hallere gelmişim."



Bekçi ona inandı; ve gülerek dedi ki :

Anlaşıldı, sen hırsız falan değilsin belli;

Seni bırakacağım, benden kurtulacaksın;





Ama kusura bakma, sırılsıklam ahmaksın !

Ben yıllardır bir rüya görüyorum her gece;

Diyorlar ki : "Bağdatta şöyle bir mahallede,



Şöylece bir sokakta, şöyle şöyle bir evde

Git, kaz ve çıkar onu; gömülü bir define."

Yerimden kımıldamam, güler, geçerim ancak,

Senin bir rüya için düştüğün şu hale bak !



Bu kadar mı ahmaksın, sende yokmu hiç akıl ?

Bir daha görmeyeyim, şimdi karşımdan yıkıl ! "

Bu sözleri duyunca şaşırdı mirasyedi:





Tarif edilen bu ev aynen kendi eviydi.

Demek ki hem define üstünde oturmuşum,

Hem de yoksulluğumdan feryat ediyormuşum.



Bu ne büyük gaflettir, ne affedilmez ayıp;

Yorgunlukla, çileyle geçen bunca yıl kayıp."

Burnu koku almayan ne alır has bahçeden;





Melodiden ne anlar kulağı işitmeyen ?

Hayatını servete, saltanata adayan

Bilemez defineyi, kendi içinde yatan.



Hem gerçek zenginlikten böylece mahrum kalır

Hem de hayattan yalnız çile ve zahmet alır.





MESNEVİDEN